Blog

funiQ landelijk uitvaart expertisecentrum

rss

Blog waar funiQ onderwerpen verder worden uitgelicht en toegelicht.


Het is teveel gezegd dat ik hem iedere dag mis, maar toch best vaak: René Gude. Filosoof en Denker des Vaderlands. Jammer genoeg in maart van dit jaar overleden.
Ik mis zijn recht-uit-het-hart opmerkingen in de media. Zijn wijsheid en relativeringsvermogen. Dat missen is voor een deel luiheid, want waar ik hem eerst regelmatig in kranten en televisieprogramma’s voorbij zag komen, moet ik nu moeite doen. Dus lees ik af en toe één van zijn teksten.

Werkend aan het nieuwe scholingsaanbod van funiQ, puzzelend met data, afstemmend met de trainers, zocht ik even iets anders om me op te richten. En zo las ik iets van René, dat weer volkomen op funiQ slaat. Bij deze het citaat:

Maar ik zou mezelf wel iets toewensen. Namelijk dat ik efficiënter gebruik had kunnen maken van de ervaring van anderen in het uitvinden van mijn eigen, hoogstpersoonlijke weg door het leven. Ik heb te vaak gedacht dat ik het zelf moest uitzoeken. Voor een deel is dat ook de geest van de tijd: we hebben een individualistische sfeer opgetrokken waarin mensen het idee hebben dat ze het allemaal zelf moeten doen, daar is de nadruk ook erg op komen te liggen: op zelf, op origineel, op creatief, op nieuw, op persoonlijke excellentie. Je moet zelf uitzoeken hoe je na je opleiding een zelfstandig bestaan opbouwt en een eigen gezin; als er in dat eigen gezin iets misgaat, moet je zelf bedenken hoe je die echtscheiding doorleeft; je moet flink zijn als je door een recessie uit je baan getikt wordt; je moet na je pensionering zelf maar bedenken wat je gaat doen, zonder het vangnet van je werk, met de erkenning en het inkomen dat daarbij hoort. Je moet alles maar een beetje zelf uitzoeken, lijkt het. Maar dat is natuurlijk onzin. Het is onzin want alles ís al uitgezocht, door iedereen die dat ook weer hoogst individueel en strikt persoonlijk heeft gedaan. Les 1: ga vooral te rade bij anderen.”

Het is één van onze drijfveren: elkaar versterken, je kennis en kunde delen, elkaar inspireren en verder helpen. Dat kan aan de Ronde Tafels, waar je collega’s uit het land ontmoet. Maar ook bij het ontwerpen van de trainingen en onze zoektocht naar de geschikte trainers was het een belangrijk uitgangspunt. Ervaren mensen, die specialist zijn op hun eigen vakgebied en bereid zijn hun kennis en bekwaamheden met jullie te delen. Voorwaardelijk is dat ze de taal en de mores van de uitvaartbranche kennen. Kijkend naar de beoordelingen op onze trainingen in 2015 is dat gelukt.

 Voor het nieuwe jaar konden we met die uitgangspunten een nog mooier, nog meer verdiept trainingsaanbod ontwikkelen. Mét dat team van bevlogen trainers, die het leuk vinden de uitvaartprofessional met raad en daad terzijde te staan.

Dank René voor deze inspiratie.

(Het citaat komt uit een Volkskrant interview met Wilma de rek. De volledige tekst vind je op de site van de Academie voor Levenskunst: http://academievoorlevenskunst.nl/tien-levenslessen-van-rene-gude-denker-des-vaderlands )

 


Wanneer we als teamcoach een uitvaartbedrijf binnen stappen, komen we met een opdracht. Na de intake met de directeur die een hulpvraag heeft, bereiden we een traject voor en is daar de eerste ontmoeting met het uitvaartteam. Gelukkig zijn we gepokt en gemazeld in deze wereld, want daardoor weet je ook dat het in de uitvaartbranche altijd anders kan lopen dan je vooraf gedacht had. 

Zo kon op deze ochtend ook mijn plan van aanpak de prullenbak in. Op de late avond was er een melding binnen gekomen bij de bewuste uitvaartonderneming: het overlijden betrof een meisje van 5, dat volkomen onverwacht overleden was. De uitvaartleider van dienst vertelde:“ Ik werd gebeld door de huisarts van het gezin. Het meisje was door haar moeder dood in haar bedje gevonden. Je zag niets aan haar. “ Deze man had een paar keer eerder de uitvaart van een kind geregeld, maar was steeds weer geraakt. “Daar zal ik nooit aan wennen,” zei hij. 

In het team was sinds 4 maanden een nieuwe collega werkzaam en zij hoorde zijn ervaringen met grote ogen aan. Ze had nog nooit  de uitvaart van een kind gedaan, niet eerder een overleden kind gezien en was niet bekend met de verplichting dat men de gemeentelijk lijkschouwer moet inlichten. “Zou die arts denken dat de ouders haar wat aangedaan hebben? Ik hoop eigenlijk dat ik dit nooit hoef te doen.” Het leek haar een zware taak. Zo’n klein meisje, zo oneerlijk, zo moeilijk voor het gezin… wat zou de familie wel niet van haar verwachten?       

" Ze heeft ook nog een zusje van 8. Ik moet misschien een rouwtherapeut inschakelen om te helpen. Of haar leerkracht.” Met het team besprak de uitvaartleider waar hij zich deze week extra mee zou bezig houden: Hoe moest de uitvaart er uitzien, want misschien komt de hele school wel. De afspraak in dit bedrijf: ben je bezig met de uitvaart van een kind, dan word je in de luwte gehouden wat betreft ander werk. Als gezegd: het plan van aanpak overboord en met het hele team in gesprek. Ze regelden niet zo vaak een uitvaart voor een kind. Iedereen was er zelfs wat bang voor. Al die emoties, het gevoel dat je altijd tekort schoot. ’s Avonds thuis komen en dan naar je eigen kinderen kijken… Bang zijn dat je zelf door emoties overmand zou worden tijdens de uitvaart…Iedereen uit het team had wel een persoonlijke of professionele ervaring te delen. 

Het werd een prachtige ochtend. Mijn opdracht van de directeur was o.a. om meer synergie in het team te krijgen. Dat gebeurde deze morgen spontaan. Want wanneer het gaat om het overlijden van een kind, word je geraakt. Ook als professional. En daar, vanuit die gevoelens kun je elkaar vinden. Dat was de opbrengst van die bijeenkomst. Vervolgens kon de uitvaartleider aan de slag met alle support en de ideeën van zijn collega’s. Zijn nieuwe collega maakte alvast aantekeningen. We spraken een training af over dit onderwerp, om de volgende keer nog beter voorbereid te zijn. Maar ze wisten nu alvast dat je niet bang hoeft te zijn voor een overleden kindje.

 


Scroll To Top