Blog

funiQ landelijk uitvaart expertisecentrum

rss

Blog waar funiQ onderwerpen verder worden uitgelicht en toegelicht.


Bang voor,... ja voor wat eigenlijk?

Wanneer we als teamcoach een uitvaartbedrijf binnen stappen, komen we met een opdracht. Na de intake met de directeur die een hulpvraag heeft, bereiden we een traject voor en is daar de eerste ontmoeting met het uitvaartteam. Gelukkig zijn we gepokt en gemazeld in deze wereld, want daardoor weet je ook dat het in de uitvaartbranche altijd anders kan lopen dan je vooraf gedacht had. 

Zo kon op deze ochtend ook mijn plan van aanpak de prullenbak in. Op de late avond was er een melding binnen gekomen bij de bewuste uitvaartonderneming: het overlijden betrof een meisje van 5, dat volkomen onverwacht overleden was. De uitvaartleider van dienst vertelde:“ Ik werd gebeld door de huisarts van het gezin. Het meisje was door haar moeder dood in haar bedje gevonden. Je zag niets aan haar. “ Deze man had een paar keer eerder de uitvaart van een kind geregeld, maar was steeds weer geraakt. “Daar zal ik nooit aan wennen,” zei hij. 

In het team was sinds 4 maanden een nieuwe collega werkzaam en zij hoorde zijn ervaringen met grote ogen aan. Ze had nog nooit  de uitvaart van een kind gedaan, niet eerder een overleden kind gezien en was niet bekend met de verplichting dat men de gemeentelijk lijkschouwer moet inlichten. “Zou die arts denken dat de ouders haar wat aangedaan hebben? Ik hoop eigenlijk dat ik dit nooit hoef te doen.” Het leek haar een zware taak. Zo’n klein meisje, zo oneerlijk, zo moeilijk voor het gezin… wat zou de familie wel niet van haar verwachten?       

" Ze heeft ook nog een zusje van 8. Ik moet misschien een rouwtherapeut inschakelen om te helpen. Of haar leerkracht.” Met het team besprak de uitvaartleider waar hij zich deze week extra mee zou bezig houden: Hoe moest de uitvaart er uitzien, want misschien komt de hele school wel. De afspraak in dit bedrijf: ben je bezig met de uitvaart van een kind, dan word je in de luwte gehouden wat betreft ander werk. Als gezegd: het plan van aanpak overboord en met het hele team in gesprek. Ze regelden niet zo vaak een uitvaart voor een kind. Iedereen was er zelfs wat bang voor. Al die emoties, het gevoel dat je altijd tekort schoot. ’s Avonds thuis komen en dan naar je eigen kinderen kijken… Bang zijn dat je zelf door emoties overmand zou worden tijdens de uitvaart…Iedereen uit het team had wel een persoonlijke of professionele ervaring te delen. 

Het werd een prachtige ochtend. Mijn opdracht van de directeur was o.a. om meer synergie in het team te krijgen. Dat gebeurde deze morgen spontaan. Want wanneer het gaat om het overlijden van een kind, word je geraakt. Ook als professional. En daar, vanuit die gevoelens kun je elkaar vinden. Dat was de opbrengst van die bijeenkomst. Vervolgens kon de uitvaartleider aan de slag met alle support en de ideeën van zijn collega’s. Zijn nieuwe collega maakte alvast aantekeningen. We spraken een training af over dit onderwerp, om de volgende keer nog beter voorbereid te zijn. Maar ze wisten nu alvast dat je niet bang hoeft te zijn voor een overleden kindje.

 



Comments are closed.
Showing 0 Comment
Scroll To Top